Odstąpienie od wykonania przymusowego leczenia jako podstawa do uchylenia postanowienia

Zmianą okoliczności uzasadniającą uchylenie postanowienia o przymusowym leczeniu jest odstąpienie przez MOPS i sąd opiekuńczy od skierowania orzeczenia do wykonania z powodu podjęcia przez osobę leczenia niestacjonarnego.

Orzeczenie o przymusowym umieszczeniu w szpitalu musi być aktualne, co wyklucza jego wykonanie po znacznym czasie od uprawomocnienia, jeśli wcześniej odstąpiono od jego realizacji.

Sąd opiekuńczy nie może stosować reguły ciężaru dowodu z art. 6 k.c., lecz ma obowiązek przeprowadzać dowody z urzędu, w tym z opinii biegłego.

Opinia biegłego wydana bez badania pacjenta może być wadliwa.

Podjęcie leczenia w przychodni (PZP) i podjęcie pracy po wydaniu postanowienia o przymusowym leczeniu mogą stanowić przesłanki do wnioskowania o uchylenie tego postanowienia.

Fakt, że organy wykonawcze nie skierowały osoby do szpitala ze względu na jej dobrowolne leczenie, jest istotnym argumentem w postępowaniu o uchylenie orzeczenia.

Teza nie ma zastosowania w sytuacjach, gdy osoba jedynie pozoruje dobrowolne leczenie.

Rozstrzygnięcie nie dotyczy merytorycznej oceny aktualnej zdolności osoby do samodzielnego zaspokajania potrzeb życiowych, a jedynie skutków bierności organów i upływu czasu.