Samounicestwienie się z powodu choroby jako znaczne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego

Zachowanie osoby chorej prowadzące do jej powolnego samounicestwienia się ze względu na chorobę odpowiada przesłance „znacznego pogorszenia stanu zdrowia psychicznego” (art. 29 ust. 1 pkt 1 u.o.z.p.).

Przez „znaczne pogorszenie stanu zdrowia psychicznego” należy rozumieć doprowadzenie się przez osobę chorą, na skutek niepodejmowania leczenia, do stanu uniemożliwiającego funkcjonowanie w rodzinie, miejscu zamieszkania lub pracy.

Sąd nie ma obowiązku dopuszczenia opinii kolejnego biegłego tylko dlatego, że dotychczasowa opinia była dla strony niekorzystna, o ile jest ona kompletna i przekonująca.

Ocena prognozująca znaczne pogorszenie stanu zdrowia musi uwzględniać dotychczasowe zachowanie chorego, zmiany w czasie oraz wpływ tego zachowania na zdrowie przed wydaniem orzeczenia.

Hospitalizacja przymusowa na podstawie art. 29 u.o.z.p. jest dopuszczalna, gdy jest niezbędna i celowa z punktu widzenia dobra i interesu chorego.

Przesłanka znacznego pogorszenia stanu zdrowia nie obejmuje sytuacji, w których chory zachowuje zdolność funkcjonowania w rzeczywistości społecznej.

Wniosek o powołanie kolejnego biegłego zostanie oddalony, jeśli dotychczasowe opinie nie zawierają luk, są weryfikowalne i kompletne.

Osoba chora, która odmawia współpracy z lekarzami i nie podejmuje leczenia, ryzykując życie (np. poprzez ekstremalną utratę wagi), może zostać uznana za osobę wymagającą przymusowej hospitalizacji.

Zarzut błędnej oceny dowodów w skardze kasacyjnej jest skuteczny tylko wtedy, gdy sąd bezpodstawnie pominął istotną część materiału procesowego.