Sąd nie może orzec zasiedzenia na rzecz osoby niewskazanej we wniosku

Sąd nie może orzec o nabyciu własności przez zasiedzenie na rzecz osoby innej niż ta, która została wskazana we wniosku.

W sprawach o zasiedzenie nie stosuje się zasady badania z urzędu, kto jest spadkobiercą (art. 670 § 1 k.p.c.), co oznacza, że rozstrzygnięcie musi odnosić się do osoby wskazanej przez wnioskodawcę.

Zmiana podmiotu nabywcy bez jasnego uzasadnienia i bez rozstrzygnięcia o apelacjach stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które pozbawia strony możliwości obrony.

Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego, który przyznał własność osobie niewskazanej we wniosku, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Wnioskodawca musi precyzyjnie wskazać osobę, która ma nabyć nieruchomość przez zasiedzenie, ponieważ sąd nie może samodzielnie zmienić tego podmiotu.

Współwłaściciel, który chce zasiedzieć udziały innych osób, musi udowodnić, że wykonywał władztwo nad rzeczą ponad swoje prawo wynikające ze współwłasności.

Aby doszło do zasiedzenia udziału innego współwłaściciela, konieczne jest jawne manifestowanie woli władania całą rzeczą z wyłączeniem pozostałych współwłaścicieli.

Orzeczenie o zasiedzeniu na rzecz osoby trzeciej (niewskazanej we wniosku) jest obarczone wadą prawną i może zostać uchylone przez sąd wyższej instancji.

Brak wskazania źródeł faktów w uzasadnieniu wyroku może zostać uznany za naruszenie wymogów uzasadnienia, co prowadzi do uchylenia postanowienia.