Brak wniosku o skargę nadzwyczajną skutkuje odrzuceniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem podlega odrzuceniu, jeśli wnioskodawca nie wykaże, że podjął próbę wniesienia skargi nadzwyczajnej poprzez uprawniony organ i otrzymał odpowiednią odmowę.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem ma charakter subsydiarny (jest środkiem ostatecznym), co oznacza, że w pierwszej kolejności należy wyczerpać inne możliwości usunięcia wadliwego orzeczenia.

Braki w zakresie warunków dopuszczalności skargi, w tym niedopełnienie wymogu subsydiarności, nie mogą być uzupełnione i prowadzą do odrzucenia skargi a limine.

Wymóg ten dotyczy skarg wniesionych po wejściu w życie ustawy o Sądzie Najwyższym (po 3 kwietnia 2018 r.).

Przed wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem należy zwrócić się do legitymowanego podmiotu o wniesienie skargi nadzwyczajnej.

Konieczne jest zgromadzenie dowodów na to, że wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej został odrzucony.

Samo wykazanie braku podstaw do skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania jest niewystarczające do spełnienia wymogu subsydiarności.

Zignorowanie ścieżki skargi nadzwyczajnej skutkuje nieuchronnym odrzuceniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem bez merytorycznego rozpatrywania sprawy.