Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem a skarga nadzwyczajna – brak wymogu wykazania bezskutecznych starań

Możliwość zwrócenia się do uprawnionego podmiotu o wniesienie skargi nadzwyczajnej nie jest środkiem prawnym przysługującym stronie w rozumieniu art. 424^1 § 1 k.p.c.

Strona nie musi wykazywać bezskutecznych starań o wniesienie skargi nadzwyczajnej, ponieważ nie posiada środków prawnych, aby wymusić na uprawnionym podmiocie podjęcie takiego działania.

Sąd Najwyższy odmówił jednak przyjęcia konkretnej skargi do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną, gdyż zarzuty dotyczyły ocen wymagających znacznej swobody sądu, co nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Wymóg wykazania braku możliwości wzruszenia wyroku innymi środkami nie obejmuje obowiązku zwrócenia się do organów uprawnionych do skargi nadzwyczajnej.

Niezgodność z prawem w ramach skargi z art. 424^1 k.p.c. musi mieć charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.

Wątpliwości dotyczące uznania postanowienia umownego za określające świadczenie główne należy interpretować na korzyść konsumenta.

Skarga zostanie uznana za oczywiście bezzasadną, jeśli zarzuty będą dotyczyć kwestii wymagających od sądu dokonania ocen w ramach znacznego zakresu swobody (np. ocena klauzul abuzywnych).

Stosowanie zbyt rygorystycznych wymagań dotyczących skargi nadzwyczajnej wobec osób dochodzących odszkodowania od Skarbu Państwa może naruszać prawo do sądu oraz Konstytucję RP.