Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Sąd uznał, że zarzucane naruszenie prawa nie było rażące, kwalifikowane ani oczywiste.

Sąd wskazał, że ocena, czy postanowienia umowy są niedozwolone, mieści się w zakresie swobody sądu i nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli opiera się na ocenie zgodności z dobrymi obyczajami i zasadami współżycia społecznego.

Aby skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem była dopuszczalna, nieprawidłowość orzeczenia musi być rażąca, elementarna i oczywista.

Orzeczenie uznaje się za niezgodne z prawem, gdy jest sprzeczne z zasadniczymi przepisami niepodlegającymi różnej wykładni lub ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć.

W przypadku sporów z konsumentami, wszelkie wątpliwości dotyczące uznania postanowienia za świadczenie główne należy interpretować na korzyść konsumenta.

Istnieje ryzyko, że stanowisko dotyczące braku konieczności wykazania starań o wniesienie skargi nadzwyczajnej może być różnie interpretowane przez inne izby Sądu Najwyższego (np. Izbę Pracy lub Dyscyplinarną).

Brak jednoznacznej procedury zgłaszania prośby o wniesienie skargi nadzwyczajnej przez uprawnione podmioty utrudnia ocenę bezskuteczności takich działań w kontekście dwuletniego terminu na wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem.