Kiedy sąd może miarkować karę umowną? Wytyczne Sądu Najwyższego

Miarkowanie kary umownej na podstawie art. 484 § 2 k.c. wymaga uprzedniego ustalenia, czy wierzyciel poniósł szkodę.

Wzrost cen nieruchomości nie jest istotnym kryterium obniżenia kary, jeśli celem umowy było zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych, a nie spekulacja.

Ostateczne wykonanie zobowiązania przez dłużnika nie stanowi podstawy do miarkowania kary za opóźnienie.

Opóźnienia w płatnościach nie mogą być podstawą do miarkowania, jeżeli dłużnik otrzymał już odsetki za to opóźnienie.

Okres opóźnienia nie jest kryterium miarkowania, jeśli został już uwzględniony w konstrukcji samej kary umownej.

Żądanie oddalenia powództwa o zapłatę kary zawiera wniosek o jej miarkowanie, jeżeli z podnoszonych okoliczności wynika, że dłużnik domaga się obniżenia kary.

W relacji konsument-przedsiębiorca sąd powinien uwzględnić silniejszą pozycję ekonomiczną przedsiębiorcy przy określaniu stopnia obniżenia kary.

Status stron (konsument/przedsiębiorca) nie wyklucza możliwości miarkowania kary, ale wpływa na jej zakres.

Samo powołanie się na brak szkody bez jej faktycznego ustalenia w procesie jest błędem prowadzącym do uchylenia wyroku.

Opieranie wniosku o miarkowanie kary na argumentach takich jak wzrost cen rynkowych nieruchomości może zostać uznane za nieistotne w przypadku budowy domu na własne potrzeby.

Próba miarkowania kary na podstawie faktu, że zobowiązanie zostało w końcu wykonane, może zostać odrzucona przez sąd.