Wymuszona zgoda na działania detektywistyczne nie wyklucza bezprawności naruszenia dóbr osobistych

Zgoda na naruszenie dóbr osobistych, która została wymuszona przymusem psychicznym, nie sprawia, że działanie sprawcy staje się zgodne z prawem.

Zlecenie czynności detektywistycznych, które wykraczają poza zakres dopuszczalny przez art. 7 ustawy o usługach detektywistycznych (np. stosowanie środków technicznych i czynności operacyjno-rozpoznawczych), narusza dobra osobiste.

Ubezpieczyciel może ponosić odpowiedzialność za naruszenie dóbr osobistych, jeśli zlecone przez niego działania detektywów były bezprawne.

Krzywda wynikająca z naruszenia dóbr osobistych nie musi oznaczać pogorszenia stanu zdrowia psychicznego; wystarczające jest wystąpienie ujemnych przeżyć psychicznych.

Zakład ubezpieczeń nie może w sposób nieproporcjonalny ingerować w prywatność osoby uprawnionej do świadczenia, zwłaszcza gdy obowiązek wypłaty renty wynika z wyroku sądowego.

Przed podjęciem działań ingerujących w prywatność, ubezpieczyciel powinien najpierw spróbować uzyskać informacje dobrowolnie od uprawnionego.

Działania detektywistyczne muszą mieścić się w ramach ustawowych i nie mogą obejmować czynności zastrzeżonych wyłącznie dla organów państwowych.

Zlecenie detektywowi czynności wykraczających poza ustawowy zakres art. 7 u.u.d. naraża ubezpieczyciela na odpowiedzialność odszkodowawczą i konieczność przeprosin.

Uzyskanie zgody na weryfikację pod groźbą zaprzestania wypłaty świadczeń może zostać uznane za przymus psychiczny, co nie chroni przed zarzutem bezprawności.