Samodzielna podstawa do dochodzenia różnicy w dotacjach na zadania zlecone

Art. 49 ust. 6 u.d.j.s.t. jest samodzielną podstawą procesową do dochodzenia należnego świadczenia wraz z odsetkami w przypadku niedotrzymania warunku pełnego finansowania zadań zleconych.

Ciężar dowodu wykazania, że wydatki JST były niecelowe, nieoszczędne lub niegospodarne, spoczywa na Skarbie Państwa.

Skarb Państwa musi przedstawić konkretne dowody na niegospodarność wydatków; ogólnikowe zarzuty są niewystarczające.

Na jednostce samorządu terytorialnego spoczywa ciężar dowodu wykazania, że wyliczenie wysokości dotacji było nieprawidłowe i nie wystarczało na realizację zadań.

Gmina może wystąpić na drogę sądową o zapłatę różnicy między dotacją a kosztami zadań zleconych z zakresu administracji rządowej.

W przypadku braku konkretnych dowodów na niegospodarność ze strony Skarbu Państwa, uznaje się, że Gmina wywiązała się z ciężaru dowodu w zakresie zasadności wydatków.

Roszczenie jest ograniczone do dotacji celowych na zadania zlecone z zakresu administracji rządowej regulowanych przez art. 49 u.d.j.s.t.

Skuteczność powództwa zależy od wykazania przez JST, że dotacja była niewystarczająca do realizacji zadań.