Posiadacz w dobrej wierze nie odpowiada za pogorszenie stanu nieruchomości

Samoistny posiadacz w dobrej wierze nie jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy i nie odpowiada za jej pogorszenie (chyba że od momentu dowiedzenia się o powództwie).

Stan świadomości osoby prawnej (np. Agencji) nie jest utożsamiany ze świadomością innych jednostek organizacyjnych, w tym Skarbu Państwa.

O złej wierze osób prawnych rozstrzyga stan świadomości osób fizycznych pełniących funkcję organu tej konkretnej jednostki.

Samo zgłoszenie woli nabycia nieruchomości lub wszczęcie postępowania administracyjnego w celu ustalenia prawa własności nie wystarcza do przypisania posiadaczowi złej wiary.

Dobra wiara wyklucza odpowiedzialność za zły stan techniczny nieruchomości w okresie posiadania.

W przypadku osób prawnych należy badać wiedzę organów tej konkretnej jednostki, a nie wiedzę innych podmiotów państwowych.

Fakty dotyczące pogorszenia stanu nieruchomości są istotne tylko wtedy, gdy posiadacz nie jest w dobrej wierze.

Brak należytej staranności w ustaleniu prawa do nieruchomości może być uznany za brak dobrej wiary.

Odpowiedzialność za pogorszenie stanu rzeczy pojawia się od chwili, gdy posiadacz dowie się o wytoczeniu powództwa.