Prawo do kultu pamięci zmarłego nie znosi majątkowych uprawnień dysponenta grobu
Sąd Najwyższy uznał, że powstanie prawa osobistego do kultu pamięci zmarłego nie powoduje wygaśnięcia ani przejścia na uprawnionego praw majątkowych dysponenta grobu, który rozporządził jedynie częścią miejsc pochówkowych. Prawo to jedynie ogranicza wykonywanie uprawnień majątkowych.
Co orzekł sąd
Powstanie prawa osobistego do kultu pamięci zmarłego nie powoduje wygaśnięcia ani przejścia praw majątkowych dysponenta grobu na osobę uprawnioną do kultu pamięci.
Uprawnienia majątkowe i osobiste do grobu mogą istnieć równolegle.
Elementy niemajątkowe (kult pamięci) mają charakter dominujący nad elementami majątkowymi, co skutkuje ograniczeniem wykonywania tych drugich, a nie ich zniesieniem.
Pojęcie 'prawo do grobu' nie jest jednolitym prawem, lecz splotem różnych uprawnień majątkowych i niemajątkowych.
Praktyczne wnioski
Osoba, która nabyła prawo do dysponowania grobem i przekazała jedynie część miejsc pochówkowych, zachowuje uprawnienia majątkowe do pozostałych miejsc.
Fakt pochowania członka rodziny w grobie i wynikające z tego prawo do kultu pamięci nie daje automatycznie prawa do dysponowania całym grobem w całości.
W przypadku konfliktu między różnymi uprawnieniami do tego samego grobu, można stosować analogicznie przepisy o współwłasności.
Ryzyka i ograniczenia
Wykonywanie prawa do kultu pamięci zmarłego jest ograniczone zakazem naruszania istniejących praw majątkowych innych osób.
Dane publikacji
- Identyfikator
- III CSK 267/17
- Status
- Published
- Jurysdykcja
- Polska
- Data publikacji
- 24 czerwca 2019