Brak związku przyczynowego między brakiem informacji o raku a śmiercią pacjentki wyklucza zadośćuczynienie z art. 446 k.c.

Art. 446 k.c. nie jest samodzielną podstawą odpowiedzialności, lecz jedynie określa sposób kompensacji po stwierdzeniu czynu niedozwolonego.

Do zasądzenia zadośćuczynienia na podstawie art. 446 § 4 k.c. konieczne jest udowodnienie, że śmierć pacjentki nastąpiłaby w późniejszym terminie, gdyby szpital dopełnił obowiązków informacyjnych.

Samo uchybienie obowiązkowi informacyjnemu nie wyczerpuje podstaw odpowiedzialności deliktowej bez wykazania związku przyczynowego ze skutkiem w postaci śmierci.

W analizowanej sprawie nie wykazano adekwatnego związku przyczynowego, ponieważ śmierć pacjentki mogła nastąpić w krótkim czasie mimo ewentualnego wcześniejszego wdrożenia leczenia.

W sprawach medycznych ciężar dowodu związku przyczynowego można spełnić, wykazując wysokie lub przeważające prawdopodobieństwo określonego przebiegu zdarzeń.

Roszczenia o zadośćuczynienie dla najbliższych członków rodziny po śmierci pacjenta wymagają uprzedniego stwierdzenia, że pozwany odpowiada za skutki czynu niedozwolonego (np. z art. 415 k.c.).

Prawo pacjenta do informacji o stanie zdrowia i diagnozie jest ustawowym obowiązkiem lekarza, ale jego naruszenie nie automatycznie rodzi obowiązek zapłaty odszkodowania.

Ograniczenie podstawy roszczeń wyłącznie do art. 446 k.c., bez wskazania innych podstaw odpowiedzialności, może prowadzić do oddalenia powództwa w przypadku braku dowodów na wpływ zaniedbania na datę śmierci.

Ryzyko oddalenia powództwa występuje, gdy ustalenia medyczne wskazują, że śmierć pacjenta była nieuchronna w krótkim czasie, niezależnie od podjęcia wcześniejszego leczenia.