Wartość bezpodstawnego wzbogacenia ustala się według cen z daty wyrokowania

Wartość wzbogacenia podlega ustaleniu według stanu i cen z daty wyrokowania w sprawie, a nie z chwili uzyskania korzyści.

Zasądzeniu podlega kwota odpowiadająca wartości wzbogacenia istniejącego w momencie wydawania wyroku.

Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania ze względu na błędne ustalenie momentu wyceny wzbogacenia.

Przy obliczaniu kwoty do zwrotu nie należy opierać się wyłącznie na nominalnych wartościach nakładów z przeszłości (np. starych faktur), lecz na aktualnej wartości korzyści w dniu wyroku.

Należy uważać na dublowanie kwot przy sumowaniu nakładów – np. łączenie spłaty kredytu z fakturami za materiały, jeśli te ostatnie były finansowane z tego kredytu.

W przypadku braku precyzyjnych rozliczeń między stronami prowadzącymi wspólną działalność, sąd może skorzystać z art. 322 k.p.c. przy określaniu proporcji finansowania.

Przyjęcie wartości nakładów z momentu ich poniesienia zamiast z daty wyrokowania może prowadzić do uchylenia wyroku w postępowaniu kasacyjnym.

Błędne zsumowanie różnych źródeł finansowania (np. kredyt i faktury) może skutkować zawyżeniem kwoty roszczenia poprzez dwukrotne zaliczenie tych samych wydatków.